چه کار باید کرد؟

وقتی دل می بندی به هیچ

وقتی تکیه می کنی به باد

وقتی کورمال کورمال دنبال آب می گردی و می دونی که سرآبه

وقتی می دونی دروغه، می شنوی و باور می کنی

وقتی خدا خدا می کنی که معجزه بشه و می دونی که نمی شه

وقتی سردرگم، دوست داری احمقانه ترین تصمیم دنیا رو بگیری

وقتی خودتو دلداری می دی که همه چی درست می شه اما خودتم می دونی که نمی شه

.

.

.

چه کار باید بکنی؟

مترو و سفرهای تجاری زنان

               تا چند سال پیش هر وقت از مشکلات اقتصادی و معضل بیکاری صحبت می شد اولین تصویری که در ذهن شکل می گرفت مردان کوپن فروش و دستفروشان کنار خیابان بود که با ترس و لرز بساطشان را پهن می کردند و با شنیدن فریاد مامور، مامور پا به فرار می گذاشتند.اما حالا دیگر نه تنها دستفروشی مردان کاملا پذیرفته شده است بلکه دستفروشی زنان نیز به آن اضافه شده است. فروش عروسک  در میدان ولی عصر ،اسپند و ادویه  در میدان امام  حسین، آدامس و بیسکویت درعوارضی و بسیاری چیزهای دیگر تنها قسمتی از فعالیت فروشندگی زنان را تشکیل می دهد. با این حال شاید هیچ جا به اندازه واگنهای مترو برای فعالیت زنان دستفروش مناسب نباشد. صدای آمدن قطار که در تونل می پیچد  و نورکه چراغهایش دیده می شود، مسافران نزدیکترین در را نشان می کنند و برای سوار شدن و اگر قسمت شود نشستن،گارد می گیرند.در این حالت هیچ کس به زن جوانی که کیسه بزرگی را به دنبال می کشد،توجه نمی کند.قطار می ایستد و مسافران سوار می شوند.چند لحظه بعد قطار که به راه می افتد،صدای زن جوان بلند می شود :« گیره ،گیره های رنگی،انواع گل سر،کشهای عروسکی .... » کم کم  توجه خانمها جلب می شود و دورش جمع می شوند.اول فقط تماشاچی هستند اما اولین نفر که دست به جیب می شود،بقیه هم سراغ کیف پولشان را می گیرند.شاید یادشان می افتد که زیاد مهم نیست گیره و گل سر می خواهند یا نه،مهم کمک کردن است،اگر چه کم و ناچیز.

آسیب شناسی آموزش عالی در ایران در گفتگو با پروفسور غلامحسین باهر

پست مدرنیزم منفی و واژگونی نظام ارزشها

 

 

پروفسور غلامحسین باهر را امروز دیگر همه می شناسند. کسی که در رشته های حقوق،اقتصاد سنجی،جرم شناسی،زبان شناسی و فلسفه مدیریت منابع(رفتارشناسی) تحصیل کرده است و تحصیلات خود را تا درجه پروفسوری ادامه است.این استاد دانشگاه علاوه بر تدریس ،پستهای اجرایی مختلفی چون معاون و قائم مقام و مشاور را نیز تجربه کرده است و هم اکنون نیز به عنوان استاد مدعو در دانشگاه های خارجی تدریس می کند. پروفسور باهر تاکنون حدود 70 جلد کتاب نوشته است و همکاری نزدیکی هم با رادیو،تلویزون و رسانه های دیگر دارد.او همچنین چند سالی است که به عنوان سفیر یونسکو در زمینه صلح وعرفان و گردشگری  فعالیت می کند.تجربه طولانی او در تحصیل و تدریس در داخل و خارج از کشور موجب شد با او به گفتگو بنشینیم و پیرامون وضعیت نظام آموزشی ایران و مشکلات آن نظر او را جویا شویم.

این گفتگو در دفتر پروفسور باهر صورت گرفت.دفتری مملو از کتاب و نوار، با اتاقی که تمام دیوارهایش مملو از مدارک تحصیلی و تقدیر نامه های استاد بود.دیدن این مدارک و تقدیرنامه ها همزمان با شنیدن خبر بازنشستگی استاد، سوال برانگیز بود: چه کسی جانشین چنین اساتیدی شده است و اگر جای این استادان قدیمی در دانشگاه نیست،پس کجاست؟